Of ben jij hier om te groeien, te bloeien en het volle potentieel van jouw leven te leven?
Misschien voelt dat als een grote vraag. Toch begint het allemaal met iets heel eenvoudigs: groei is de natuurlijke staat van het leven.
Vanaf het moment dat jij in de buik van je moeder zat, was je aan het groeien. Zonder dat iemand je vertelde hoe dat moest. Je lichaam wist precies wat het moest doen.
Cel voor cel, seconde voor seconde, groei was vanzelfsprekend.
Na je geboorte ging dat gewoon door. Je leerde eten, kruipen, lopen, praten, fietsen. Soms viel je. Soms lukte het niet. En soms deed het pijn. Herinner je nog die groeipijnen in je benen? Die nachten waarop je niet kon slapen omdat alles in je lijf leek te trekken en te duwen?
Groeien deed pijn, maar het hoorde erbij.
En weet je wat we toen niet deden?
We stopten niet met groeien omdat het pijn deed.
We klaagden misschien even, maar diep van binnen wisten we: dit hoort erbij.
Toch lijkt dat besef bij veel mensen verloren te zijn gegaan naarmate ze ouder werden.
We leren dat fouten maken slecht is.
Dat falen betekent dat je niet goed genoeg bent.
Dat je beter niet te veel je hoofd boven het maaiveld kunt uitsteken.
En dus beginnen we onszelf klein te houden.
We passen ons aan. We doen wat “veilig” voelt.
We zeggen tegen onszelf dat het wel goed is zo, terwijl er diep van binnen een stem fluistert: er is meer.
De pijn van niet groeien
Het bijzondere is: als je stopt met groeien, ontstaat er ook pijn.
Alleen voelt die anders. Het is niet de groeipijn van ontwikkeling, het is de pijn van stilstand.
Je merkt het aan je energie.
Aan dat onrustige gevoel van “is dit het nou?”
Aan lichamelijke klachten die geen duidelijke oorzaak lijken te hebben.
Je voelt dat er iets in je tegenhoudt en vaak ben jij dat zelf.
Want ergens onderweg ben je gaan geloven dat je niet belangrijk genoeg bent.
Dat jouw talent niet bijzonder is.
Dat de wereld niet op jou zit te wachten.
Maar dat is niet waar.
Sterker nog, het is egoïstisch om jouw licht níet te laten schijnen.
Ja, dat lees je goed: egoïstisch.
Want jij hebt hier iets te doen.
Iets wat alleen jij op jouw unieke manier kunt brengen.
En zolang jij dat voor jezelf houdt, onthoud je de wereld van iets waardevols.
Je lichaam als spiegel
Ons lichaam is slim. Het communiceert met ons, ook als we niet luisteren.
Wanneer jij structureel je groei onderdrukt, zal je lichaam protesteren.
Dat uit zich soms in vermoeidheid, spanning, onrust, of zelfs fysieke klachten.
Je lichaam probeert je wakker te schudden:
“Hé, dit is niet de bedoeling. Jij bent gemaakt om te groeien.”
Dat protest is geen straf. Het is een uitnodiging.
Een kans om stil te staan en opnieuw te kiezen.
Om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen groei en te luisteren naar wat je werkelijk nodig hebt.
Groeien is jouw natuurlijke staat
Groei is niet iets wat je hoeft te forceren.
Het is iets wat je mag toestaan.
Dat begint met eerlijk durven kijken naar jezelf.
Waar hou jij jezelf nog klein?
Welke overtuigingen of angsten houden je tegen?
En dan de volgende stap: bewegen.
Misschien is dat een gesprek aangaan dat je al te lang uitstelt.
Misschien is het een droom najagen die je steeds maar wegduwt.
Of gewoon eens “ja” zeggen tegen iets dat je spannend vindt.
Elke stap, hoe klein ook, is groei.
En elke keer dat je jezelf toestaat om groter te worden dan je angst, komt er iets nieuws in beweging.
Jij hebt iets te doen hier
Je bent niet voor niets hier.
Er is een reden waarom jij precies bent wie je bent, met jouw talenten, jouw verhaal, jouw stem.
De wereld heeft dat nodig.
Dus vraag jezelf vandaag eens af:
Wat houdt mij nog klein?
En wat zou er gebeuren als ik dat loslaat?
Je hoeft het niet alleen te doen.
Soms is een duwtje, een spiegel, of een stukje begeleiding precies wat je nodig hebt om de volgende stap te zetten.
En als jij nu denkt: “Ja, maar hoe dan?”
Dan is dat precies het moment om in actie te komen.
Stuur me een bericht.
Ik help je ontdekken wat jij hier te doen hebt.
Beloofd.